Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

Χνάρια 2013


Άκου τα ουρλιαχτά που μέσα στην αντάρα ταξιδεύουν
γυρεύουν αυτούς που κυπαρίσσια στέκουν και παλεύουν
κι ούτε σπίθα στο απόλυτο που ζούμε σκοτάδι
με τα χλωρά αδερφέ μου, καμιά φωτιά δεν ανάβει
σας είδα όλους, ρε στα τσακίδια
πεινάω για ζωή ο έρμος και ψαχουλεύω στα σκουπίδια
κοσμήσου ανήσυχος τζάμπα ο αντίδρομος τζάμπα τα χνάρια
πέρασαν βουβά τόσα και τόσα φεγγάρια

Τώρα θα φανεί ποιοι είναι στα αλήθεια ζωντανοί
για ξεμασκάρεμα ήρθαν οι κατάλληλοι καιροί
θα 'μαστε εδώ κι αν θες και μ' ένα στοίχημα
πως την δείλια οι πονηροί θα κάνουνε να μοιάσει ατύχημα
Σκορπάω λόγια μέσα απ ΄το μικρό μου καλάθι
ποτισμένα με της πίκρας μου όλο το κατακάθι
στο καρτέρι των ευχών μου και πάλι με στήσανε
όσοι κομμάτια από τους στίχους μου τάχα κρατήσανε
μένω μακρυά απ' όλα αυτά τα παστρικά
κι απ' όσους μάθαν τη ζωή εγκυκλοπαιδικά
κρατάω την αίσθηση αυτή απ 'τη ματιά τους
πλέον βρίσκω αλήθειες και μέσα  στα ψέματα τους
πόσο βλάκας που έστω πίστεψα
ότι τους καιρούς με στίχους για λίγο γήτεψα
δεν βρήκα ούτε μια σκέψη στη ματιά σας για τ' αύριο
πόσο τέλος, πόσο μακάβριο
μονάχα απ τις κινήσεις σας για λίγο ξεκλεβα
και με κλωστές ξεφτισμένες κόσμους επλεκα
που θα χωράν μέσα και τον τελευταίο βραχνά
το ίδιο λάθος ξανά και ξανά
ξαγρυπνώ να συμμαζέψω τ' ασυμμάζευτα
κι όλα τα βόλια της οργής που είναι ασημάδευτα
κι όσο ουρανοί σπαράζεται κι από αγωνία βροντάτε
φταίει ο καθένας που μπορεί και κοιμάται

Αφού μπορείς και κοιμάσαι
σημαίνει ότι ζητάς την απόλυτη σκοτιά
Αν κουκουλώθηκες γιατί φοβάσαι
πάνε χαράμι όλα τα ουρλιαχτά
Αν χασμουριέσαι και δε θυμάσαι
τη διαφορά του βουβός και σιωπηλός
Πες μου χαίρεσαι ή λυπάσαι;
που βολεύει και πάλι ο καιρός...